Rozdział VII

SUNSHINE

Usłyszałam jak drzwi za mną się zatrzasnęły.Nie zważając na to że miałam buty na dość dużym obcasie zaczęłam biec w kierunku ulicy.Stanęłam na chodniku i rozejrzałam się.Właściwie to niewiedziałam w którym kierunku mam iść.Po prawej nic się nie działo za to po lewej stało wielkie zbiorowisko osób i wóz policyjny a także karetka.Odrazu wszystkie wątpliwości mnie opuściły i pobiegłam w lewą stronę.Gdy tylko się zbliżyłam zauważyłam grupkę policjantów dzwoniących do kogoś.Niektórzy odganiali tłum od ciemnego parawanu rozłożonego na ulicy.Nie miałam nawet siły spojrzeć w bok w strone parawanu zwłaszcza , że....

-Pani Sunshine?-podszedł do mnie jakiś młody chłopak w mundurze policjanta.Dałabym mu jakieś 20 lat o ile nie mniej.

-Tak-odmruknęłam bojąc się co za chwilę usłyszę.Wieści od policjantów nigdy nie były pozytywne.

-Całe szczęście żyje.Lekarze odnotowali jedynie uraz głowy.-zaczął mówić młodzieniec

-Ale co się stało?!W ogóle jak to się stało?!-mimo że wcześniej zachowywałam spokój tym razem trochę mnie poniosło.Zaczęłam krzyczeć na młodego chłopaka który chyba zbytnio nie wiedział co robić.

-Przechodziła przez ulicę i patrzyła się w telefon.Kierowca jej nie zauważył.Zahamował dość szybko dzięki czemu nie ma dużego urazu.Odrazu sprawdziliśmy dane na jej komórce-która jeszcze działała-i chcieliśmy skontaktować się z rodzicami ale nie odbierali a więc zadzwoniliśmy do ostatnio wybieranego numeru- ,,siostra".-chłopak wszystko mi wyjaśnił.

-A dlaczego nie do rodziców?-głos lekko mi drżał

-Odrazu po odkryciu tożsamości dziewczyny zaczęliśmy także dzwonić do jej prawnych opiekunów niestety ich telefony są wyłączone-powiedział.

Nawet wiedziałam czemu są wyłączone.Rodzice zawsze wyłączali komórki na takie imprezy od czasu kiedy w trakcie pogrzebu zadzwonił tacie telefon..... a on do tego jeszcze odebrał.

-A co z nią?!Zabiorą ją do szpitala?!-mój głos przypominał piszczenie psa.Chyba tylko zwierzęta mnie teraz rozumiały.

-Tak ale spokojnie.Wszystko jest w porządku tylko lekki uraz głowy.Zabierzemy teraz panią do szpitala a następnie jak najszybciej zawiadomimy rodziców.-powiedział młodzieniec

***

Dźwięk moich obcasów odbijał się echem po szpitalnym korytarzu.Chodziłam w kółko często skręcając i czekając w międzyczasie nad informacje od lekarzy.Byłam strasznie zdenerwowana całą tą sytuacją.Moja siostra miała wypadek..... to poprostu nie do przyjęcia.Do tego przechodząc przez pasy patrzyła się w telefon i pisała do mnie....więc to teoretycznie też moja wina.Całe szczęście że nic bardzo wielkiego jej się nie stało bo nigdy bym sobie tego nie wybaczyła....nawet jeśli to nie moja wina.

-Pani Sunshine?-usłyszałam opanowany głos doktora.Stukot moich butów momentalnie ucichł.Odwróciłam się w stronę lekarza.

-I jak z nią? W porządku? Mogę do niej wejść? Jest przytomna?-zadawałam pytania po kolei nie zważając na ich ilość

-Wszystko w porządku.Mały uraz głowy więc ma poprostu bandaż.Zrobiliśmy badania na urazy wewnętrzne i wyszła z tego zaskakująco dobrze.Aktualnie jest przytomna i można ją odwiedzić....Jeszcze nie udało nam skontaktować się z rodzicami więc lepiej jak pani z nią zostanie.-zdziwiłam się że lekarz swoim opanowanym głosem odpowiedział na wszystkie moje pytania w jednej wypowiedzi.Pokazał mi salę i kazał mi usiąść obok nakrytego białą pościelą łóżka.

-Cześć Joyce-uśmiechnęłam się.

-Cześć-moja siostra także posłała mi uśmiech.Mimo tego że przedchwilą przeżyła najprawdopodobniej najstraszniejszą chwilę swojego życia-jak zawsze była uśmiechnięta.Jej brązowe loki były w lekkim nieładze a głowe przepasała biała opaska ale mimo to była jak zawsze pogodna.

-Jak się czujesz?-zadałam podstawowe pytanie

-Przed chwilą miałam wypadek samochodowy ale pozatym to dobrze, a ty?-nienawidzę sarkastycznych uwag.

-Przed chwilą denerwowałam się o moją siostrę która była na tyle głupia aby wpaść pod samochód.-odmruknęłam z ironią w głosie.Nagle naszą sarkastyczną konwersacje przerwał dźwięk telefonu Joyce.Spojrzałam się na wyświetlacz.

,,Siostra"....

Słucham?!Przecież jestem tutaj ..... i wcale nie dzwonię do Joyce.A z tego co wiem posiada ona tylko 1 siostrę.Z niedowierzaniem spojrzałam jeszcze raz na ekran telefonu.Po raz kolejny zobaczyłam wielki napis ,,siostra".Joyce już sięgała ręką po telefon.

-Nie!!-syknęłam.Joy położyła telefon spowrotem na szafce jakby ją poparzył.

-A o co chodzi ?-spytała

Właściwie to już niewiedziałam sama o co chodzi.Ale nie miałam totalnie pojęcia gdzie był mój telefon a to że ktoś z niego dzwoni sprawia że sprawa jest przerażająca.Aż nagle mnie oświeciło.

-Chyba zostawiłam telefon u Euphori...-mruknęłam.Ale to nadal nie wyjaśniało kto na niego dzwonił.Musiałam sobie przypomnieć gdzie.Chwileczkę najpierw esemesowałam w sali jadalnianej a potem w przedpokoju....

-Cholera-mruknęłam.Telefon zostawiłam na stoliku z lampą w przedpokoju.A kto mógł dzwonić?To było oczywiste....Nagle znowu usłyszałyśmy dzwonek telefonu Joyce.

-Nie odbieraj!-prawie krzyknęłam

-Dlaczego?-spytała Joyce

-Bo to...-zawahałam się przez chwilę.Ona chyba go nie zna-to kolega Matthew!-

Wszelkie środki ostrożności należało zachować.Joyce popatrzyła się na mnie przez chwilę z lekką pogardą.Nagle wpadłam na genialny pomysł....a raczej wtedy mi się tak wydawało.

-Trzymaj!Udawaj mnie i powiedz że nie potrzebujesz telefonu.-rzuciłam Joyce słuchawkę.Dzięki temu nei będe musiała się spotykać z Louisem i obędzie się bez krępujących momentów.Joyce złapała komórkę i odebrała połączenie.

-Halo?Tu Sunshine-Joyce nawet nie zawahała się przez chwilę.Zapadła cisza ponieważ Joyce słuchała swojego rozmówcy.

-Tak możemy się spotkać dzisiaj....tak o 19....-Joyce kontynuuowała rozmowę.Gdy tylko to usłyszałam nagle zapragnęłam odgryźć jej głowę.....Ktoś by zauważył?Zaczęłam pokazywać jej na migi aby się zamknęła.-Tak możemy tam.-Joyce złośliwie się uśmiechnęła.-Do widzenia!-Nacisnęła guzik i zakończyła rozmowę.Przez chwilę się zastanawiałam czy rzucić się na nią teraz czy później.Teraz niezbyt mi się chciało więc wybrałam opcję numer 2.

-Co do jasnej cholery powiedziałaś?-zagryzłam zęby i już miałam zacząć krzyczeć ale niezdążyłam....

-JOYCE!-usłyszałyśmy krzyki z korytarza.Nagle do sali wparowała krzycząca mama z przerażeniem na twarzy i podobnie wyglądający tata.Rzucili się na Joyce i zaczęli ją przytulać.

-Boże kochany , co ci się stało? Nie było nas tylko 2 godziny a ty wpadasz pod samochód?!-mama zaczęła swoje podstawowe kazanie super przewrażliwionej mamusi.

-To może ja już wrócę do hotelu-mruknęłam.Rodzice nie protestowali bo zajęli się Joyce więc sobie po cichu wyszłam.

***

Wyjęłam kartę ze spodni i wsunęłam ją w zamek a drzwi lekko się otworzyły i weszłam do środka zamykając jej za sobą.Jak zawsze w moim i Joyce pokoju wszędzie leżały ciuchy i kosmetyki.Westchnęłam i podeszłam do szafy.Musiałam wybrać jakąś sukienkę.Nawet jeśli wieczór nie zapowiadał się ,,super" to i tak mam zamiar wyglądać fajnie.